Felietony

Kiedy ostatni raz zrobiłeś coś pierwszy raz? To pytanie brzmi trochę jak początek reklamy biura podróży albo wykładu człowieka, który właśnie wrócił z Bali i postanowił zmienić całe swoje życie. Nie chodzi mi jednak o skok ze spadochronem ani samotną wyprawę na drugi koniec świata. Mam na myśli coś znacznie prostszego.

Jest coś dziwnego w ludzkim głosie. Twarz potrafimy pamiętać przez całe życie, rozpoznać ją po wielu latach na starej fotografii, przypomnieć sobie kolor włosów, charakterystyczny uśmiech czy sposób chodzenia, a jednak z głosem bywa zupełnie inaczej. Przez pierwsze lata pamiętamy go bardzo dokładnie. Wiemy, jak ktoś mówił „dzień dobry”, jak się śmiał, jak wołał nas z drugiego pokoju.

„Nadzieja umiera ostatnia” – mówimy czasem, kiedy tak naprawdę nie wiemy już, co powiedzieć. Mówimy to komuś, kto czeka na wiadomość ze szpitala, komuś siedzącemu godzinami pod drzwiami gabinetu albo rodzinie, która próbuje odczytać coś z twarzy lekarza. Powtarzamy to sobie, kiedy telefon milczy dłużej, niż powinien, kiedy ktoś nie odbiera, choć zawsze odbierał, albo kiedy czekamy na wiadomość, której tak naprawdę boimy się dostać. I chyba nie zawsze chodzi o to, że naprawdę wierzymy, że wszystko będzie dobrze.

Numer telefonu nadal był zapisany w kontaktach. Imię, nazwisko, numer, który przez lata znało się prawie na pamięć. Nie trzeba było go szukać, kiedy wydarzyło się coś ważnego. Wystarczyło nacisnąć.

Znalazłem to zdjęcie w starym albumie, między fotografią z komunii a jakimś zdjęciem znad morza, na którym połowy osób nie potrafiłem już rozpoznać. Było z wesela. Na pierwszym planie siedziała babcia, jeszcze młoda, choć wtedy wydawało mi się, że babcia zawsze była po prostu babcią. Na jej kolanach siedział dwuletni chłopiec, który patrzył gdzieś poza aparat z miną człowieka bardzo zajętego swoimi sprawami.

Kiedy człowiek jest młody, nie myśli o tym, kto poda mu kiedyś szklankę wody. Ma dzieci. Ma znajomych. Ma pracę, sąsiadów, telefon, pełny kalendarz.

Mówi się, że po człowieku zostają wspomnienia. To prawda. Tylko że zanim zostaną wspomnienia, zostaje całe życie. W szafie.

Możesz mieć milion na koncie. Możesz mieć dziesięć milionów. Możesz mieć dom, trzy mieszkania, działkę nad jeziorem, apartament w Hiszpanii i samochód, który kosztuje więcej niż mieszkanie przeciętnego człowieka. Możesz mieć portfel akcji, fundusze, lokaty i kilka inwestycji, o których nie wie nawet twoja rodzina.

Wyobraź sobie, że ktoś mówi ci: masz jeszcze trzy miesiące życia. Nie trzydzieści lat. Nie dziesięć. Nie „kiedyś”.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałem czas się nudzić. I jestem z tego bardzo zadowolony. Nuda jest przecież dla ludzi, którzy nie mają planu. A ja mam plan.