Felietony

Mówi się, że po człowieku zostają wspomnienia. To prawda. Tylko że zanim zostaną wspomnienia, zostaje całe życie. W szafie.

Możesz mieć milion na koncie. Możesz mieć dziesięć milionów. Możesz mieć dom, trzy mieszkania, działkę nad jeziorem, apartament w Hiszpanii i samochód, który kosztuje więcej niż mieszkanie przeciętnego człowieka. Możesz mieć portfel akcji, fundusze, lokaty i kilka inwestycji, o których nie wie nawet twoja rodzina.

Wyobraź sobie, że ktoś mówi ci: masz jeszcze trzy miesiące życia. Nie trzydzieści lat. Nie dziesięć. Nie „kiedyś”.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałem czas się nudzić. I jestem z tego bardzo zadowolony. Nuda jest przecież dla ludzi, którzy nie mają planu. A ja mam plan.

„Zadzwonię jutro”. Ile razy to powiedziałeś? Nie pamiętasz. Ja też nie.

Na urodziny nie przyjechał. Nie dlatego, że nie pamiętał. Pamiętał. Wysłał wiadomość.

„Gdzie oni są? Ci wszyscy moi przyjaciele…” Te słowa z „Białej flagi” Republiki można dziś usłyszeć zupełnie inaczej. Nie jako pytanie o dawnych przyjaciół, którzy gdzieś zniknęli. Tylko jako pytanie o tych, którzy niby cały czas są .