Możesz mieć miliony. Do trumny i tak wejdzie tylko człowiek

Możesz mieć milion na koncie.

Możesz mieć dziesięć milionów.

Możesz mieć dom, trzy mieszkania, działkę nad jeziorem, apartament w Hiszpanii i samochód, który kosztuje więcej niż mieszkanie przeciętnego człowieka.

Możesz mieć portfel akcji, fundusze, lokaty i kilka inwestycji, o których nie wie nawet twoja rodzina.

A potem umrzesz.

I nagle okaże się, że najdroższy samochód świata nie ma haka do trumny.

Taki już jest finał tej całej zabawy.

Biedny ma jeden problem. Bogaty ma inny.

Biedny po śmierci niewiele zostawi.

Czasami mieszkanie po rodzicach, trochę mebli, stary samochód i kilka rzeczy, których nikt nie chce wyrzucić, bo przecież „jeszcze się przydadzą”.

Bogaty zostawi więcej.

Znacznie więcej.

Domy, mieszkania, pieniądze, firmy, ziemię, akcje, samochody, biżuterię.

I rodzinę, która nagle zacznie bardzo dokładnie czytać testament.

Bo śmierć ma tę niezręczną właściwość, że jednych pozbawia majątku, a innych nagle nim obdarowuje.

Tylko zmarły nie ma już z tego żadnego pożytku.

Najbogatszy człowiek na cmentarzu

Jest coś absurdalnego w gromadzeniu majątku przez całe życie. Pracujesz czterdzieści lat. Odkładasz. Inwestujesz. Oszczędzasz. Rezygnujesz z wakacji. Kupujesz tańszy samochód. Nie remontujesz kuchni, bo „jeszcze wytrzyma”. Nie jedziesz na narty, bo przecież można pojechać za rok. Nie kupujesz tego, co naprawdę chcesz, bo trzeba myśleć o przyszłości.

A potem przychodzi przyszłość.

Tylko że razem z nią przychodzi pogrzeb.

I nagle ktoś inny robi remont kuchni za pieniądze, które odkładałeś przez dwadzieścia lat.

Trudno o bardziej brutalną lekcję ekonomii.

Wszystkiego i tak nie przejesz

Oczywiście można powiedzieć: „Ale majątek daje bezpieczeństwo”. Oczywiście. Daje. Pieniądze są potrzebne. Brak pieniędzy potrafi skutecznie zatruć życie. Nie ma nic romantycznego w zastanawianiu się, czy zapłacić rachunek za prąd, kupić lekarstwa czy zrobić zakupy.

Dlatego nie będę tutaj opowiadał bajki, że pieniądze są nieważne.  Są ważne.

Tylko że mają jedną wadę. Mają granicę użyteczności.

Możesz mieć pięć samochodów. Nadal prowadzisz jeden.

Możesz mieć dziesięć domów. Nadal śpisz w jednej sypialni.

Możesz mieć sto garniturów. Do pracy założysz jeden.

Możesz mieć piwnicę pełną whisky, lodówkę pełną jedzenia i konto pełne pieniędzy.

Twój żołądek nadal ma około tyle samo miejsca.

A jeśli chodzi o życie, sprawa jest jeszcze prostsza.

Nie da się kupić drugiego poniedziałku.

Najdroższe słowo świata: „później”

„Pojadę później”.

„Zadzwonię później”.

„Odwiedzę ich później”.

„Zrobię remont później”.

„Zacznę żyć później”.

„Jak będę miał więcej pieniędzy, to odpocznę”.

To „później” jest jednym z najdroższych słów w języku polskim. Bo człowiek potrafi odkładać życie przez trzydzieści lat.

A życie nie ma obowiązku czekać.

Można całe życie oszczędzać na emeryturę.

Tylko emerytura nie jest gwarancją, że będziemy mieli zdrowie, żeby z niej korzystać.

Można całe życie odkładać na wymarzony wyjazd.

Tylko czasami później nie będzie już z kim pojechać.

Można odkładać telefon do rodziców.

A potem okazuje się, że numer nadal jest zapisany w telefonie.

Tylko człowiek po drugiej stronie już nie odbierze.

Ale nie popadajmy w drugą głupotę

I teraz uwaga.

Z tego wszystkiego nie wynika, że należy sprzedać mieszkanie, rzucić pracę, wydać oszczędności i przez resztę życia jeść pizzę na plaży.

To również byłby idiotyzm.

„I tak umrzemy” nie jest szczególnie wyrafinowanym planem finansowym.

Dobrze jest mieć pieniądze.

Dobrze jest mieć oszczędności.

Dobrze jest mieć własny dach nad głową.

Dobrze jest coś zostawić dzieciom.

Dobrze jest zapewnić rodzinie bezpieczeństwo.

Tylko trzeba uważać, żeby nie zostawić dzieciom fortuny kosztem własnego życia.

Bo może się okazać, że spadkobiercy będą mieli świetny start.

A my będziemy mieli bardzo dobrze udokumentowaną historię tego, jak nigdy z tego majątku nie korzystaliśmy.

Śmierć nie robi promocji

Na końcu i tak następuje wyrównanie. Nie ma karty VIP. Nie ma ekspresowej kolejki dla milionerów.

Nie ma specjalnego wyjścia dla właścicieli nieruchomości. Nie ma miejsca dla człowieka, który „ma znajomości”. Biedny nie zabiera pieniędzy.

Bogaty również ich nie zabiera. Jeden zostawia mniej.

Drugi zostawia więcej.

Ale obaj zostawiają wszystko.

I może właśnie dlatego warto znaleźć coś pomiędzy skrajnościami.

Nie żyć jak asceta, który boi się wydać złotówkę.

Ale też nie żyć jak człowiek, który uważa, że liczba zer na koncie rozwiąże każdy problem.

Bo nie rozwiąże. Nie kupi czasu. Nie cofnie rozwodu. Nie naprawi relacji z dzieckiem. Nie oddzwoni do przyjaciela. Nie przywróci rodziców. Nie zrobi za nas wspomnień.

Konto się zamknie. Życie nie wróci.

Można mieć miliony.

I można mieć pusty portfel.

Ale na końcu wszyscy płacimy tą samą walutą.

Czasem.

Tyle że czas jest walutą, której nie da się pożyczyć.

Nie da się odzyskać. Nie da się dodrukować.

I nie można zostawić jej w spadku.

Dlatego zarabiaj. Oszczędzaj. Inwestuj. Buduj.

Zabezpieczaj siebie i rodzinę.

Ale od czasu do czasu coś z tych pieniędzy wydaj.

Na podróż. Na kolację. Na prezent. Na remont.

Na coś głupiego. Na coś, co sprawi ci przyjemność.

A przede wszystkim - na czas z ludźmi, których naprawdę kochasz.

Bo kiedyś przyjdzie taki dzień, kiedy twoje konto nadal będzie istniało.

Twój dom nadal będzie stał.

Samochód nadal będzie zaparkowany.

Inwestycje nadal będą zarabiały.

Tylko ty już nie będziesz miał z tego żadnego pożytku.

I wtedy może się okazać, że przez całe życie bardzo skutecznie budowałeś majątek.

Tylko zapomniałeś zbudować sobie życie.