Człowiek też ma swoją kontrolkę

Samochód zaczął dziwnie stukać. Nie było to nic szczególnie niepokojącego, przynajmniej na początku. Czasami pojawiał się cichy odgłos przy ruszaniu, potem znikał i przez kilka dni znowu był spokój. Mężczyzna pomyślał nawet, że może samochód po prostu daje znać, że nie jest już nowy i trzeba się będzie nim w końcu zainteresować.

Któregoś ranka, kiedy odwoził syna do szkoły, stukanie pojawiło się ponownie, tym razem wyraźniejsze.

– Tato, coś się zepsuło? – zapytał chłopiec z tylnego siedzenia.

– Pewnie jakaś drobnostka. Pojadę do mechanika i zobaczymy.

Jeszcze tego samego dnia zadzwonił do warsztatu i umówił samochód na najbliższy możliwy termin. Trochę martwił się, ile będzie kosztowała naprawa, bo ostatnio i tak miał sporo wydatków, ale samochód był potrzebny. Nie można było przecież czekać, aż któregoś dnia zatrzyma się gdzieś w najmniej odpowiednim momencie.

Z własnym zdrowiem postępował zupełnie inaczej.

Od pewnego czasu nie czuł się najlepiej. Nie działo się nic, co zmuszałoby go do natychmiastowej wizyty w szpitalu, ale coś było nie tak. Czasem coś go bolało, czasem szybciej się męczył, a rano coraz częściej budził się z poczuciem, że noc wcale nie przyniosła mu takiego odpoczynku, jak powinna.

Oczywiście to zauważał. Trudno nie zauważyć czegoś, co nosi się ze sobą przez cały dzień.

Tyle że zawsze znajdował jakiś powód, żeby jeszcze trochę poczekać. Najpierw miał dużo pracy. Potem trzeba było zająć się domem, załatwić kilka spraw, zawieźć syna, odebrać go ze szkoły. Kiedy wreszcie wieczorem miał chwilę dla siebie, dochodził do wniosku, że skoro dzisiaj jest trochę lepiej, to może nie ma sensu się spieszyć. Do lekarza pewnie i tak będzie trzeba długo czekać, prywatna wizyta kosztuje, a przecież nie można rzucić wszystkiego tylko dlatego, że od jakiegoś czasu człowiek czuje się trochę gorzej.

Może jutro. Może w przyszłym tygodniu. Może jak będzie spokojniej.

Dorośli mają niezwykłą zdolność odkładania spraw, których najbardziej nie chcą załatwiać.

Z samochodem było łatwiej. Nie próbował przekonywać samego siebie, że dziwny dźwięk sam zniknie. Wiedział, że lepiej sprawdzić, co się dzieje, zanim drobna usterka stanie się dużym problemem. W przypadku własnego organizmu jakoś łatwiej było mu uwierzyć, że jeszcze trochę wytrzyma.

Kilka dni później pojechał z synem do mechanika. Chłopiec czekał z nim chwilę przed warsztatem, a kiedy ojciec rozmawiał z mechanikiem, przyglądał się samochodom stojącym na placu. W końcu zapytał, czy długo potrwa naprawa.

– Nie wiem. Ale chyba nic poważnego – odpowiedział ojciec. – Jak się coś zaczyna dziać, trzeba to sprawdzić, zanim zepsuje się bardziej.

Chłopiec przytaknął, jakby usłyszał coś całkowicie oczywistego.

Wieczorem siedzieli razem przy stole. Syn rysował, a ojciec przeglądał telefon. W pewnym momencie pomyślał, że może jednak sprawdzi, kiedy mógłby dostać się do lekarza.

– Tato, samochód będzie naprawiony?

– Tak. A jak nie, to kupimy nowy.

Chłopiec przez chwilę rysował, po czym spojrzał na ojca.

– To ty też napraw swoje zdrowie.

Ojciec uśmiechnął się.

– Jak będę miał czas.

Syn zastanowił się chwilę.

– Ale samochód można kupić nowy. A taty nie można. Ja nie chcę innego taty.

Ojciec spojrzał na niego i nic nie odpowiedział.

Kiedy syn poszedł spać, ojciec jeszcze przez chwilę siedział przy stole. Zdanie wypowiedziane przez dziecko wracało do niego z jakąś dziwną uporczywością.

I nagle przypomniał sobie siebie z czasów, kiedy sam miał mniej więcej tyle lat co jego syn.

Pamiętał, że jako dziecko też czasami bał się, że któregoś dnia może zabraknąć mamy albo taty. Nie umiał wtedy nazwać tego lęku. Nie rozumiał chorób ani tego, co dzieje się z człowiekiem po śmierci. Bał się po prostu, że pewnego dnia jedno z rodziców nie wróci.

Że przyjdą wakacje i nie pojedzie już z tatą nad morze.

Że w niedzielę nie pójdą razem na lody.

Że kiedy wyjdzie na boisko, tata nie będzie stał gdzieś obok i patrzył, jak gra w piłkę.

Wtedy wydawało mu się, że rodzice będą zawsze. Dziecko nie myśli przecież o czasie tak jak dorosły. Dla niego „zawsze” oznacza po prostu jutro, następny tydzień i kolejne wakacje.

Z czasem ten dziecięcy lęk gdzieś się schował. Dorosłość przykryła go pracą, rachunkami i codziennymi sprawami. Człowiek przyzwyczaja się do myśli, że ma jeszcze czas, a rzeczy, które naprawdę ważne, odkłada na później, bo przecież jutro też będzie dzień.

Teraz jednak po raz pierwszy zobaczył tę historię z drugiej strony.

Jego syn był w wieku, w którym ojciec wydaje się kimś oczywistym. Kimś, kto rano odwozi do szkoły, latem zabiera na wakacje, w niedzielę pyta, na jakie lody ma ochotę, a kiedy trzeba, stoi przy boisku i patrzy, jak dziecko próbuje strzelić swoją pierwszą ważną bramkę.

Pomyślał, że nie chce, żeby jego syn kiedyś poznał ten sam lęk.

Nie miał przecież wpływu na wszystko. Nikt nie ma. Nie można zagwarantować sobie zdrowia na całe życie ani zawrzeć z losem umowy, że nic złego się nie wydarzy.

Można jednak nie ignorować tego, co organizm próbuje nam powiedzieć.

Następnego dnia miał zadzwonić do lekarza. Nie wiedział, co usłyszy. Być może okaże się, że jego obawy były przesadzone. Być może trzeba będzie coś zmienić, zacząć leczenie albo po prostu częściej kontrolować własne zdrowie.

Po raz pierwszy od dawna nie zastanawiał się jednak, czy znajdzie na to czas.

Pomyślał o swoim synu, który spał za ścianą. O tym, że dla dziecka ojciec jest kimś, kto po prostu jest. Tak samo jak dom, szkoła, niedzielne lody czy wakacje. Dopiero dorosły wie, że nic z tego nie jest dane raz na zawsze.

Samochód miał wrócić z warsztatu za kilka dni. Wystarczyło usłyszeć dziwne stukanie, żeby się nim zająć.

Może z człowiekiem powinno być podobnie.

Nie każdą kontrolkę da się zignorować tylko dlatego, że akurat nie mamy czasu zjechać na pobocze.

A czasem za ścianą śpi ktoś, dla kogo jesteśmy całym światem i kto wcale nie przewiduje, że któregoś dnia mogłoby nas zabraknąć.